Aan het onbenullige einde van een onbenullige dag op het onbenullige werk neemt de onbenullige man zijn onbenullige hoed om rustig naar zijn onbenullige huis te vertrekken. Hij neemt de onbenullige lift naar de onbenullige parkeergarage waar de onbenullige man in zijn onbenullige auto stap. Naar goede gewoonte passeert de onbenullige man op weg naar zijn onbenullige thuis eerst langs de onbenullige supermarkt voor het inslaan van onbenullige inkopen zodat hij een onbenullige maaltijd kan maken en verorberen om vervolgens neer te ploffen in de zetel om een onbenullige programma te laten voorbijgaan en zo weer een onbenullige avond te beleven.

Plots wordt het donker. De tv straalt geen licht meer uit, de lampen zijn gedoofd, het is donker en stil. De man staat op. Tastend schuifelt hij naar de kast, op zoek naar licht, kaarsen, een zaklamp. De stilte is bevreemdend. Hij hoort geen auto langskomen, geen buren roepen, geen vogels zingen.