Wiebe zit in de slaapkamer. Tenminste, hij denkt dat het een slaapkamer is. Er staat een bed, een nachtkastje met een lampje en iets dat moet doorgaan voor een kleerkast. Maar toch klopt er iets niet. Er is geen raam. Niks. Geen verbinding met de buitenwereld. Niet dat ramen noodzakelijk zijn om te slapen. Integendeel, je sluit ze toch maar om niet te vroeg gewekt te worden door de ontwakende zon. Maar de mogelijkheid om wat frisse lucht binnen te laten had wel leuk geweest.

Ochtend, klaar voor een nieuwe dag springt Henk uit zijn bed. De zon schijnt door de kieren in de rolluik. De dag ziet er mooi uit. Nu nog. Na een lekker ontbijt loopt hij fluitend naar buiten, sleutel in de hand, klaar om naar het werk te fietsen. Buiten kijkt hij rond. En nog eens. Waar...

Aan het onbenullige einde van een onbenullige dag op het onbenullige werk neemt de onbenullige man zijn onbenullige hoed om rustig naar zijn onbenullige huis te vertrekken. Hij neemt de onbenullige lift naar de onbenullige parkeergarage waar de onbenullige man in zijn onbenullige auto stap. Naar goede gewoonte passeert de onbenullige man op weg naar zijn onbenullige thuis eerst langs de onbenullige supermarkt voor het inslaan van onbenullige inkopen zodat hij een onbenullige maaltijd kan maken en verorberen om vervolgens neer te ploffen in de zetel om een onbenullige programma te laten voorbijgaan en zo weer een onbenullige avond te beleven.

Zon en droog, heel droog. Dat was de afgelopen maanden het weerbericht. De boeren klagen want hun oogst is niet goed aan het groeien. Ze hopen op regen en zijn dan ook heel blij als de wolken gaan samenpakken aan de einder.